Profilaktyka bullyingu – w stronę społeczno-emocjonalnego uczenia się i pozytywnej dynamiki grupy rówieśniczej

Aleksandra Tłuściak-Deliowska

Abstrakt


Przedmiotem tekstu jest omówienie dwóch kierunków oddziaływań, które można zaliczyć do profilaktyki pozytywnej dręczenia rówieśniczego (bullyingu). Punktem wyjścia było wyjaśnienie istoty tego zjawiska, które jest rozumiane jako kompleks czynności agresywnych stosowanych systematycznie przez jednego ucznia lub grupę uczniów wobec innego ucznia, któremu z jakichś powodów trudno się bronić.
Centralnymi właściwościami dręczenia są powtarzające się w różnej formie działania krzywdzące drugą osobę oraz nierównowaga siły między dwiema stronami tej relacji. Następnie wskazano dwie perspektywy analityczne dręczenia szkolnego, tj. perspektywę personologiczną i procesualną, oraz zasygnalizowano ich ważniejsze założenie i ustalenia. Zwrócono przy tym uwagę na potrzebę pozytywnej profilaktyki przemocy rówieśniczej i kompleksowego podejścia do tego zagadnienia.
W efekcie tych rozważań wskazano i omówiono swoiste zabiegi odpowiadające ustaleniom wynikającym z perspektyw dręczenia rówieśniczego. Jako pierwszy kierunek, będący odpowiedzią na ujęcie personologiczne dręczenia rówieśniczego, przedstawiono społeczno-emocjonalne uczenie się stanowiące podstawę pozytywnego rozwoju dzieci i młodzieży. Biorąc zaś pod uwagę procesualną perspektywę zjawiska, skonstatowano, że oddziaływania profilaktyczne należy przemyśleć
w sposób, który uwzględnia takie projektowanie procesów społecznych, aby były źródłem pozytywnych doświadczeń dla członków grupy rówieśniczej, co nazwano architekturą pozytywnych doświadczeń w grupie.

Pełny tekst:

PDF

Refbacks

  • There are currently no refbacks.